Wie in Lunteren een lekkende kraan heeft, een ketel die het begeeft of een badkamer die aan vernieuwing toe is, kent zijn naam. Al 25 jaar rijdt Richard van den Berg (56) met zijn bus door het dorp en de wijde omgeving. Op 1 april is het precies een kwart eeuw geleden dat hij de stap waagde om voor zichzelf te beginnen. Samen met zijn vrouw Gerrina, die vanaf dag één de administratie en facturatie verzorgt, bouwde hij een bedrijf dat stevig geworteld is in de Lunterse gemeenschap.
Het begon allemaal op de LTS in Ede, waar een veertienjarige Richard metaalbankwerken leerde. Zijn vader raadde hem aan nog een jaar te blijven en te kiezen tussen auto- of installatietechniek. “Met auto’s had ik niks,” vertelt Richard. “Dus het werd installatietechniek.”
Zijn vader Reijer was zelf een op en top vakman – een timmerman die decennialang werkte bij bouwbedrijf Klomp in Lunteren. Dat Richard later zo nu en dan met hem op de bouw kon staan, als vader en zoon elk in hun eigen vak, was iets bijzonders.
Na zijn opleiding werkte hij bij verschillende bedrijven in de regio: installatiebedrijf IBV in Veenendaal (later IBL), firma Hartkamp in Barneveld, een jaar bij keukencentrum Van Ginkel in Barneveld, Van Ginkel in Bennekom en toen nog een twee à drie jaar bij installatiebedrijf Van Silfhout aan de Hakselseweg in Ede. Daar begon het al te kriebelen. “In die tijd werden de rekeningen voor de klanten nog op de typemachine gemaakt. Toen dacht ik: dan hoeft het ook niet zo moeilijk te zijn om gewoon zelf te beginnen.”
De echte duw kwam van zijn schoonouders, zelf ondernemers. “Voor een loodgieter is er altijd werk,” zeiden zij. En dus stapte Richard in 2001 bij bouwbedrijf Van den Brandhof in Lunteren naar binnen. “Ik zei: Geurt, ik ga voor mezelf beginnen. Als je eens wat hebt, denk aan mij.” Geurt zei: ga even zitten. Hij had nét een loodgieter die wilde stoppen. Geurt had zelfs nog een bus te koop. En zo begon het.
De klanten kwamen snel. Via bouwbedrijven als Klomp, Ben Herikhuizen, Wolswinkel, gebroeders Jansen en HaBé werkte Richard aan tientallen woningen in Lunteren en omgeving – van Ede tot Amstelveen, van Barneveld tot Amsterdam. “Als je hier rondrijdt en je kijkt naar de huizen die wij gemaakt hebben, dan is dat bizar,” zegt hij. Maar het waren niet alleen de grote projecten. Richard ging ook langs voor een kraanleertje. “Dan hoopte ik dat ze weer zouden bellen als de badkamer eraan kwam. Dat is waar we sterk in zijn geworden.”
Na twee jaar kwam monteur Olaf Lagerweij erbij, later gevolgd door Ton Nijburg, die zestien jaar lang een vaste rots in het bedrijf zou zijn. “Wat hij maakte was fantastisch. Ik hoefde nergens naar om te kijken,” zegt Richard. In de opleveringsrapporten stonden complimenten voor Tonnie. Samen bouwden ze aan een reputatie van kwaliteit en betrouwbaarheid.
Maar de weg was niet altijd zonder hobbels. In 2005 kampte Richard met een burn-out, het gevolg van een tempo dat hij van zichzelf én van zijn vader had geërfd. “Ik had te veel werk gepland. Die druk om alle afspraken na te komen.” Het was Gerrina die hem afremde. Als hij gefrustreerd thuiskwam, zei zij: “Doe even rustig. Over twee dagen praten we er weer over.” Die samenwerking – hij de gouden handen, zij het nuchtere hoofd – bleek de basis van 25 jaar.
Ook de bouwcrisis van 2008 en later de coronapandemie gingen niet onopgemerkt voorbij. Maar het waren juist de particuliere klanten die het bedrijf door die moeilijke periodes heen sleepten. De lekkende kraan was er ook in de crisis. En als het min vijf was en de ketel het begaf, mocht Richard toch komen – desnoods met een mondkapje voor. “Ik kan me niet herinneren dat ik in die 25 jaar een dag thuis ben geweest zonder werk,” zegt hij.
Toen corona uitbrak nam Ton ontslag, en Richard besloot alleen verder te gaan. De grote nieuwbouwprojecten maakten plaats voor kleinere klussen en ketelonderhoud. Hij haalde zijn CO-certificering, waarmee hij zich onderscheidt van veel collega’s. Momenteel onderhoudt hij tussen de acht- en negenhonderd ketels per jaar: lichamelijk minder heftig werk en heel prettig in te plannen.
En toen kwam er nog een mooi hoofdstuk. Zoon Jasper, die een HBO-opleiding had afgebroken, zei op een dag: “Misschien wil ik wel wat jij doet.” Richard was eerlijk: “Ga eerst een half jaar mee, dan weet ik of het wat wordt.” Het werden botsingen, maar ook groei – voor allebei. “Hij wist niet eens wat een schroevendraaier was. Maar moet je kijken waar hij nu staat. Daar ben ik hartstikke trots op. Tegelijk heb ik zoveel van hem geleerd.” Jasper haalde zijn diploma installatietechniek en werkt inmiddels bij Van de Vendel in Renswoude.
Richard kijkt met dankbaarheid terug én vooruit. Gerrina en hij investeren al jaren in het dorp: als sponsor bij de muziekvereniging, de voetbalvereniging, de schietvereniging en het Oranje Comité. Toch willen ze voor het jubileum nog iets terugdoen. Als cadeau vragen we of mensen via een QR-code donaties willen doen aan zwembad Het Bosbad en uitkijktoren De Koepel. “Zolang we kunnen, willen we Lunteren helpen,” zegt Richard. “Zo zien we het.”
En stoppen? “Ik hoop nog heel lang te mogen blijven werken. Maar wel in een relaxtere modus.” De woensdagmiddagen zijn tegenwoordig vrij om samen te fietsen. En in de schuur ligt een oude brommer uit elkaar. Richard knapt hem zelf op. “Iets wat mijn vader ook deed. Ik kreeg de door hem zelf gerestaureerde brommer van hem op zijn sterfbed.” Het eerste klusproject dat niks met loodgieterswerk te maken heeft.
Wilt u Richard en Gerrina persoonlijk feliciteren? Dan bent u van harte uitgenodigd op hun receptie op 10 april bij Floor in Lunteren. U vindt de uitnodiging op de pagina hiernaast.
Lees hier de online krant van deze week.
