Nieuws
Door Henk de Rooy
 
Winkelmedewerkers zijn het visitekaartje van de winkel. Ze zijn attent, behulpzaam en de klant staat op de eerste plaats. Althans dat behoort zo te zijn. In de steden en grotere winkelcentra is dit niet altijd vanzelfsprekend. In het verspreidingsgebied van de Lunterse Krant prijzen we ons gelukkig met de benamingen als: prettig, vriendelijk, meedenkend en attent. Kortom winkelmedewerkers die door klanten worden gewaardeerd. Vaak zijn het bekenden van elkaar geworden.
 
Ontmoetingspunt
Het is niet doenlijk om iedereen aan het woord te laten. Maar neem de plattelandswinkel ’t Schuurtje in De Valk. Daar werkt Hannelies alweer enkele jaren met veel plezier en zij straalt dat ook uit naar de klanten. “Het is heel leuk werken hier. De contacten met de klanten, ze helpen en adviseren. Dit is altijd wat ik wilde. Ik ben hier gewoon ingerold.”
Hannelies werkt samen met meester Ad (de bekende tekenaar uit De Valk) en Bram Hofman de eigenaar van de plattelandswinkel. Op de achtergrond is Jeltje, de vrouw van Bram, aanwezig voor hand- en spandiensten. Samen vormen zij het team van ’t Schuurtje.
Het is een winkel waar veel, heel veel te koop is. Het vormt een ontmoetingspunt voor De Valk en omgeving. Want ook fruit en groenten zijn er te koop, naast de vele cadeauartikelen, noten, Valkse hompjes, cake en natuurlijk de onovertroffen appeltaarten van Jeltje en Bram. De tijd dat zij de appels nog zelf met de hand schilden is al lang verleden tijd.
“Maar het maken en bakken doen we hier nog zelf. Dat is ook zo mooi van het werken hier. Ik ben niet alleen een winkelmeisje, maar ben met heel veel verschillende dingen bezig. De werkzaamheden zijn zo verschillend. Dan ben je bezig met een kilo appels. Vervolgens ben je een leuke cadeautje aan het inpakken. Dan geef je advies aan klanten die nog niet weten wat te kopen. Erg leuk is het maken van kerstpakketten voor op de zolder. Ik geniet elke dag van het werk hier.”
 
Stoutmoedig
Dat ’t Schuurtje en Hannelies een combinatie werd, heeft wel enkele jaren geduurd. Zij is praktisch het buurmeisje van Bram en Jeltje en woont iets verderop. Door het vroegere winkeltje waar een oudere zus werkte rolde Hannelies bij ’t Schuurtje binnen. “Ik zat in groep zes en het leek me leuk winkelmeisje te worden bij ’t Schuurtje. Maar dat zat er toen niet in natuurlijk, maar ik kon wel eens een keer helpen met bijvoorbeeld schoonmaken. En ik vond het leuk. Zo is het eigenlijk begonnen.”
Na de basisschool volgde ze een opleiding in de zorg. Dat trok en ze heeft ook nog enige tijd gewerkt met gehandicapten. Dat was een goede tijd, waar veel werd opgestoken, maar winkelmeisje bij haar buurman bleef trekken.
De nieuwbouw van de plattelandswinkel bood een nieuwe kans. Stoutmoedig stapte Hannelies op Bram en Jeltje af, of ze niet in de nieuwe winkel kon komen werken. Als buurmeisje heb je dan al snel een streep voor en sinds de eerste dag van de nieuwe winkel klink het vrolijk en helder: “Kan ik u helpen …?
 
Oliebollen
In de decembermaand en eigenlijk begint het al in november, komen er handen te kort. Een mooie tijd vind ze. “Voordat je het weet zijn de dagen en de week alweer om. Heerlijk!!!”
En dan te bedenken dat in deze laatste weken van het jaar mogelijk wederom een record sneuvelt. We hebben het dan over de oliebollen. Jaarlijks worden er 20 tot 25.000 eigenhandig (!!!) gebakken. Welk getal achter de laatste van dit jaar zal staan is op 31 december niet meer van belang. Zeker is dat het er meer richting de 25.000 zijn dan dat het er ruim 20.000 zijn.
En moet zij bijspringen? Hannelies draait haar handen er niet voor om. Geroutineerd draait zij de oliebollen, bakt ze en verkoopt ze vervolgens. Om een bewaard geheim te verklappen. De oliebollen van Hannelies zijn toch net iets lekkerder dan die van Bram. Waarom? Dit is het geheim van de bakster. Vraag er maar eens naar!