Onverhuld: De stad die een dorp moet blijven

Het wordt regelmatig tegen mij gezegd, Ede is geen stad, maar een dorp. En dat is waar, maar maakt het uit? Apeldoorn en Den Haag zijn ook geen stad, Apeldoorn noemt zich het grootste dorp van Nederland en hoofdstad van de Veluwe. Doesburg en Hattem zijn steden met rond de 12.000 inwoners. Het zit niet in de naam, wel in de samenleving of beter het samenleven. En wat is er trouwens mis met een dorp? Daar ging onder andere mijn niet uitgesproken Nieuwjaarsspeech over. Ik had het over koesteren wat ons dierbaar is, over een gemeente waar nieuwe generaties een plek kunnen vinden zonder dat bestaande gemeenschappen hun kracht verliezen. Over het bouwen op de rots die welzijn heet en over de verbondenheid en perspectief, bouwen letterlijk en figuurlijk aan een stad Ede, die dorp blijft in hart en ziel. Bennekommers, Lunteranen en de andere dorpen in de gemeente zijn zuinig op hun identiteit, daar haal je de kracht en verbinding uit. 

En natuurlijk had ik het over nog veel meer zoals de staat van het bestuur. Uit recent onderzoek van het programma Nieuwsuur blijkt dat al 15% van de gekozen raadsleden is vertrokken. Werkdruk, persoonlijke omstandigheden, maar ook de toegenomen agressie uit de maatschappij bij heikele kwesties spelen een rol. Een raadslid heeft een standpunt, stemt over besluiten en steekt zichtbaar de nek uit. Laten wij dit met z’n allen, ook als je een andere mening hebt, beseffen en respecteren, de onafhankelijkheid voor de publieke zaak moet voorop blijven staan. Ik besloot de speech zo ongeveer met de woorden: graag nodig ik u tot een vorm van vertrouwen. Vertrouwen in onze geschiedenis, in onze veerkracht en in elkaar, wie je ook bent.

Lees hier de online krant van deze week.