Nadat je naar de wc geweest ben sta je op van de pot, je draait je om om door te trekken, je duwt op de knop en voor je het weet ben je zeiknat! Dat overkwam mij dus twee dagen geleden. Ik voelde mij volledig gewassen. Ik was blij dat ik daarna nog een echte douche ging nemen.

Brandien van de Fliert verblijft sinds half januari 2011 een jaar in Zuid Afrika. In het stadje Dundee is zij werkzaam als fysiotherapeute in een HIV/AIDS kliniek. (zie ook artikel d.d. 24-12-2011). Voor de Lunterse Krant doet zij met regelmaat verslag van haar belevingen.
Vandaag haar eerste bijdrage.

De dingen die ik de afgelopen twee weken wel heb geleerd is dit: materiaal hoeft niet fansy te zijn om ervan te kunnen genieten. Zo bijvoorbeeld mijn bed, het ziet er heerlijk uit, maar als je er eenmaal op ligt, dan denk je: wie heeft dat bed wat er net stond meegenomen? Maar aangezien je zo moe bent van een dag in een nieuwe omgeving en van alle indrukken wil je wel slapen. Helaas, het is de werkelijkheid, niets is wat het lijkt!

Zo ook het toiletpapier, op de rol mooi vol van kleur. Maar als je er één blaadje afhaalt, dan denk je waarom zitten er gaatjes in, is dat om te luchten?
Op mijn eerste outreach kwamen we bij een huis, er lag een man op bed. De vraag is: kon ik het een bed noemen?
Hij lag met zijn hoofd en zijn voeten wat hoger, maar ter hoogte van zijn billen was de totale bedbodem kapot. Toch leek hij te hebben geslapen. De vraag die ik mijzelf stelde was: met welke ogen kijk ik naar iets?

Op dat moment stonden er kindjes voor mij te vechten, wie ik als eerste op zou tillen. Ik verbaasde mij: “Ik ben er voor jullie allemaal, ik til jullie één voor één op.”
Ik tilde een meisje van een jaar of zes op, ineens voelde mijn hand wat, wat was dat voor nat iets? Ik trok snel de conclusie, ik had net gezien hoe een kind even hurkte en haar plasje deed en weer gezellig kwam spelen.
Geen hokje of plekje apart, nee gewoon als een hondje aan de kant van de weg.

Hoe kijk jij naar je omgeving? Pas op: niets is wat het lijkt!

Brandien