Goed voorbereid ging ik in september 2011 op pad naar Afrika om te werken aan een betere toekomst voor 45 kinderen in Ghana. Met mijn backpack en een koffer vol met speelgoed zette ik mijn voeten op Ghanese bodem om vol frisse moed te beginnen aan mijn avontuur als vrijwilliger.

Sandra zingt liedjes met de kinderen. Met gebaren kom je al heel ver.

Bij aankomst zat ik direct midden in de Afrikaanse cultuur en wennen was dat wel. Ondanks de vele informatie die ik had gelezen, krijg je toch een cultuurshock als je al die armoede met eigen ogen ziet. Gelukkig kon ik me gemakkelijk aanpassen aan het voor ons primitieve leven in het gastgezin en voelde ik me snel thuis in het dorpje Wulugu.

Samen met drie andere vrijwilligers fietste ik vijf dagen per week naar het dorpje Nabari waar de kinderen van het weeshuis iedere dag vol enthousiasme op ons wachtten. Middagen lang hebben we getekend, geknutseld en gevoetbald. Maar wat toch wel het populairst was, waren liedjes zingen zoals Papegaaitje leef je nog, The Lion sleeps tonight of het dansen van de Hokipoki. Als ze zongen, dan leefden alle kinderen helemaal op, wat heel mooi was om te zien. Daar werd ik altijd spontaan vrolijk van.

het gebouw vna het weeshuis.

In de tijd dat ik als vrijwilliger werkte, hebben we niet alleen activiteiten met de kinderen gedaan, maar zijn we ook bezig geweest met de bouw van het nieuwe weeshuis. Toen wij begonnen als vrijwilliger, stond het gebouw al voor een groot deel, maar er was geen geld meer om het gebouw af te maken.

Dankzij alle donaties die ik van familie, vrienden en Lunteranen heb ontvangen, hebben we alles wat nog gebouwd moest worden kunnen financieren. Met het geld zijn de laatste muren gezet en gestuukt en hebben we de ramen en de vloeren kunnen betalen. Ook hebben we hiervan de verf gekocht zodat we van het kale gebouw een paleis konden maken.

Het schilderen ging niet geheel vlekkeloos, omdat de omstandigheden en materialen natuurlijk niet zijn zoals in de Westerse wereld. Zo hebben wij met 37 graden buiten muren van drie meter hoog staan schilderen en jungledieren geverfd met onze vingers, omdat ze daar geen kwasten kennen. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en genieten de kinderen nog iedere dag van hun prachtige jungle-slaapkamers!

Op 31 oktober was het weeshuis dan helemaal af en was het tijd voor een groot feest! Alle belangrijke mensen en hoogwaardigheidsbekleders van Nabari waren uitgenodigd en alle kinderen waren in hun mooiste pakje gestoken. We hebben drinken en koekjes gekocht voor op het feest en de kinderen hebben daar ontzettend van genoten. Wat ook niet gek is, aangezien ze normaal altijd regenwater drinken en rijst eten.

Verder hebben we de ziektekostenverzekeringen voor alle 45 kinderen kunnen financieren voor een heel jaar. Het kost daar maar tien euro per jaar voor één kind, maar dat is voor Ghanese begrippen veel geld en dus konden voorheen zieke kinderen niet naar het ziekenhuis worden gebracht. Mijn gastmoeder, Memuna, was dan ook ontzettend gelukkig toen ze hoorde dat wij dit konden regelen voor haar.

Al met al heb ik een fantastische tijd gehad in Ghana. Ik heb lieve, behulpzame, maar vooral ook hele vrolijke mensen ontmoet, die ondanks hun armoede ontzettend gelukkig zijn. Ik heb de kleurrijke Afrikaanse wereld echt leren kennen, en ondanks dat het vaak ook moeilijk en frustrerend was, ben ik van deze wereld gaan houden.

Ik ben blij dat ik met mijn werk als vrijwilliger deze kinderen een hele leuke tijd heb kunnen geven, maar ik weet ook in mijn achterhoofd dat ik niet ‘het’ verschil heb kunnen maken. Deze kinderen leven in een milieu waar de scholen zo slecht zijn dat ze geen engels leren en waardoor een succesvolle toekomst erg moeilijk gaat worden voor hen.

Maar toch hebben wij hen wel een ontzettend mooi gebouw kunnen geven, waardoor deze kinderen een dak boven hun hoofd hebben en veel ruimte hebben om te kunnen spelen. Memuna, mijn gastmoeder en eigenaresse van het weeshuis, is dan ook ontzettend blij met alle hulp en financiële steun die ze heeft gekregen van ons. Zoals Memuna altijd zei: ‘’God bless you double double double’’.

Sandra Pipping