Dat de middenstand vandaog an de dag veul te lije het an ’t internet is gien nieuws meer. Je kunt ’t zo gek niet bedenke, of ’t is op ’t internet te koop. Bij ons in de straot woont ok zo’n portret dat de deur niet meer uutkomt en alles wat ze nodig het via de kompjoeter bestelt. D’r gaot dan ok zowat gien dag veurbij of d’r komt wel een auto van de post of selectvracht veur gereeje um een deus te brenge of weer op te haole as ’t spul wat ze bestelt het d’r niet anstaot. En ok veur ’t doen van de gewone boodschappe dreit ze as ze half kan de kont d’r onderuut. Dan mot die keel van d’r op z’n vrije dag d’r geduureg an geleuve.

Van de zoemer was d’r keel ok weer ' op zaoterdag veur een boodschap naor ’t daarp omdat zij daor te beroerd veur was. In ’t daarp wier een rommelmart gehouwe. Hij docht bij z’n eige, laot heur ’t heen en weer mer kriege. Ik ga daor eerst mer ' kieke. Die boodschappe doe’k laoter wel. Z’n oog viel effie laoter op een groot schilderij. In vrolijke kleuren was een landschap geschilderd van één of ander Italiaons daarpje an een mooi meer. Nao wat afpingelen kocht hij ’t kunstwaark veur 25 euro. Toen hij er mee thuus kwam liet hij vol trots z’n ankoop zien. Zij docht daor heel aanders over. Ze wier eerst knap vinnig en toen hij meende dat ze niet wies was ging ze finaol over de rooie. “Daor hij je hum weer. Doen wat 'm opgedraoge wordt verrekt 'ie, mer wel met tweedehands rommel thuuskomme”, dat was alles wat ze te zegge had. ’t Scheelde mer ’n haor of ze had ’t schilderij in de kliko gemikt.

Toch driede ze naor een paor weeke bij, went toen d’r een knappe liest umheen gemaokt was kreeg ’t schilderij alsnog een mooi plaotsje an de muur in de woonkaomer. ’t Was dan wel gien Rembrandt, mer ok beslist gien rommel. Dat kon een leek zelfs zien. As d’r visite kwam was ’t schilderij vaok onderwerp van gesprek. Eerst meende zij dat ’t veur alle geld te duur was, mer ok dat veraanderde nao verloop van tied. Ze ging ’t op ’n gegeeve moment nog ' wat beter van dichtbij bekieke en ontdekte zelfs een handtekening op 't doek. Geliek kroop ze achter de kompjoeter um te kieke of d’r meer te viende was over deze schilder. Wat ze toen zag, daor wier ze steil beduusd van. D’r kwam gien eind an de liest met gegevens over de bewuste schilder. Toen heur keel 's aoves thuuskwam besloote ze saome um ’t schilderij op marktplaots te zette en ' te kieke wat de minse d’r veur zouwe geeve. Al vlot wier d’r veul meer gebooje as dat hij d’r ooit veur betaold had. Nao een week was ’t bedrag al opgeloope tot een paor honderd euro.

Op 't lest besloote ze ’t schilderij bij een galerie te laote takseere. Toen bleek dat ’t een echte was en ok nog van goeie kwaliteit, heurde ze dat ’t wel meer as duuzend euro weerd was. Ik had toen mer wat greg die kop van heur wille zien. ’t Duurde mer een paor daoge of ze han ’t schilderij veur een bonk geld van de hand gedaon. “In woonkaomer komt onderhaand wel weer wat aanders te hange”, zei die. “Wie weet scharrel ik wel weer wat op bij één of andere rommelmart”. En zij? Zij zit weer met de neus achter ’t internet. De nieuwste mode van ’t veurjaor is net uut, en dus weet ze ok wel raod met de cente die ze net gebeurd hen.

Minse, tot zoveer…

Ep Spek