Veurege week wier onze nieuwe sporthal geoopend. Je zou kunne zegge 'lang verwacht, stil gezweege, niet gedocht, mer toch gekreege’.

Alle hulde veur de minse die dat veurmekaor hen gekrege. Jaore ang zin we d’er al mee an de gang geweest, mer nooit konde we ’t scharp kriege. Mer noe staot’ie d’er toch mer mooi.

Niks as lof daorveur. En ok de naom 'Sporthuus’ is een echte Lunterse naom, verzonne deur drie, as ik ’t goed het begreepe, jonge Lunteraone.

Machteg mooi dat dat onze jonge minse nog beezeg zin mit ons eige Lunterse diaalekt, dat geeft hoop veur ’t behooud vna onze eige taol.

Mer waor ik ’t effe oover wil hen is oover ’t woordje 'ut’.

Ut is op z’en Algemeen Beschaofd Nederlands een verbastering van ’t lidwoord 'het’.

Wij in Luntere hen ’t nooit oover 'het’, we spreeke op z’n Lunteres alleen de letste letter uut, dus de ’t’.

We zegge onder aandere: ’t is heel bar, of ’t liekt naargers op, of ’t raok kaant nog wal.

Ik weet niet wie ’t het verzonne mer 'ut’ raok dus kaant nog wal en ’t liekt ok nog er naarges op.

Schrief noe gewoon zooas ’t heurt '’t Sporthuus’, en bewaor 'ut’ alleen veur: 'gut, gut wat reegent ut’.

Hendrik van Ep van Hent van ’T Herikdom.