Bianca: "Nee Gerrit, ik wil pas na het trouwen met je slapen".
Gerrit: "Ok, Bianca, bel me dan maar op als je getrouwd bent....."

Er zijn drie soorten mensen. Mensen die kunnen tellen en mensen die dat niet kunnen.

Kees R. vertelde ons ’s avonds over een artikel dat hij in de ochtendkrant had gelezen, maar haalde een paar feiten door elkaar. “Er waren vier gewonden en twee doden, waarvan één ernstig…”

Marit van V. had na de zomervakantie vier dagen op het Neder Veluwe College ROC A12 te Ede gezeten, maar toen had ze het daar al gezien.
Vroeg één van de jongens aan haar: "Hé Marit, heb je dan een snelcursus gedaan?.."

Diederik van de P. ontmoette in Bills Bar in Markelo een leuk meisje. Vroeg ze: "Kom je volgende week zaterdag bij me thuis langs. Er is dan niemand thuis." Diederik voelde de essentie van de uitnodiging goed aan en hapte toe. De bewuste zaterdag reed hij helemaal naar Rijssen, belde op het opgegeven adres aan en.....inderdaad: er was niemand thuis!!!!

Suzanne van B.: "Er was laatst bij de Mac een zwerver de prullenbakken aan het doorzoeken. Goor gezicht, joh."
Jurriën van H.: "Die mensen moeten toch ook hun plaats in de maatschappij hebben".
Suus: "Nee, het was niet in de maatschappij, het was in de Mc Donalds"....

Dat Annemiek van H. niet vaak (genoeg) in de Prinsenhof komt is bekend, maar dat ze niet weet dat wij met de tijd meegaan is toch wel jammer. Na de zeer gezellige frika(n)dellenwedstrijd in januari werd er natuurlijk nog wat nageborreld met een goed glas Hertog Jan Pils.
Op een gegeven moment zei de BOB van die avond (Annemiek) terwijl ze naar buiten keek: "Ik mag straks wel uitkijken, ze zijn aan het strooien”. Het was die avond 10 graden boven 0 en Harry had de discolampen in de kroeg aangezet……

Het is inmiddels al een aantal jaren geleden, dat een groot deel van Lunteren op een zondagmiddag zonder stroom kwam te zitten. Zo ook in ons stamcafé en wel van twee uur ’s middags tot de volgende ochtend rond half negen. De oplossingen om toch gezellig een pilsje te drinken waren gauw gevonden. Kaarslicht, een draagbare C.D.-speler op batterijen (die tussentijds nog vervangen moesten worden) en de biertank op noodtappen zetten. Het waren allemaal middelen om er toch nog wat van te maken en eerlijk gezegd: het kwam de sfeer best ten goede. Plots zwaait de deur open en zoals het een groep verstokte stamgasten betaamd, werd ‘ en bloc ’ omgekeken naar de personen die nu het etablissement betraden. Opluchting alom. Hier werd geen inbreuk gedaan op het ‘ eigen ’ territorium, want de nieuwkomers waren regelmatige bezoekers van “ De Prinsenhof ”: Peter en Saskia. Binnen een paar tellen was het onderwerp natuurlijk op de stroomstoring gekomen.
“Ik snap er niets van”, zei Sas. "Mijn autoradio doet het wel gewoon…