Als kind wist ze het al: ik wil juf worden. Graag hielp ze de meester in Leiden met het schoonmaken van het bord, de stad waar ze geboren is en waar ze opgroeide. In Den Haag volgde ze de kweekschool, waarna een sollicitatie volgde voor een baan in Rockanje. Daar werkte ze zes jaar aan een openbare school. ,,Dat was een hechte ploeg. Ik heb nog steeds contact met de directeur.''
Toch solliciteerde ze op een vacature in Ede en via dit contact kwam ze terecht op de Jac Gazenbeekschool in Lunteren, een noodgebouw van de Hugo de Vriesschool. ,,Er was toen al kijk op een nieuwe school. Als ik met de kinderen naar de gymzaal liep aan de Reeënlaan maakten we altijd een ommetje om te kijken hoe ver de bouw gevorderd was.''
In Lunteren begon ze in de combinatieklas drie-vier. ,,Zoiets is even wennen, want het is een kwestie van goed organiseren en plannen. Ik vond dat wel uitdagend, want de kinderen leren veel van elkaar.'' Daarna volgden maar liefst tien jaren in de bovenbouw, waar ze de combinatieklas zeven-acht voor haar rekening nam. Tenslotte stapte ze weer terug naar drie-vier.
Het werken met kinderen, daar is het Nel altijd om gegaan. ,,Ik wilde er uithalen wat erin zit. Meewerken aan hun zelfstandigheid, zodat ze een plekje in de maatschappij vinden. Je moet niet teveel voorkauwen. Onderwijs wás zeer klassikaal.'' Ze vindt dat elk kind anders is en dat je daar rekening mee moet houden. Puur individualistisch werken, vindt Van Milaan aan de andere kant te ver doorslaan, want ze hecht aan samenwerking tussen kinderen onderling. ,,Je bent meer begeleider geworden. Kinderen kunnen via een korte of een lange weg iets leren. Je past uit alle stromingen in het onderwijs aspecten toe.''
De Edese was vele jaren met plezier adjunct-directeur onder haar collega's Dirkse en Hageman, maar heeft nooit de ambitie gehad zelf directeur te worden. ,,Ik heb er wel over nagedacht, maar dan kom je veel minder voor de klas te staan en dat wil ik niet.'' Van Milaan vindt een goede sfeer in de klas van groot belang. ,,Want is die niet goed dan kun je werken wat je wilt, maar dan gebeurt er niks.'' Een blokje voor elk kind met daarop een vraagteken ('ik weet het even niet'), een rode kleur ('niet storen') en groene kleur ('je mag me iets vragen') werkt volgens haar heel goed in De Sprong.
De onderwijzeres maakte mee dat de school jaren geleden bijna opgeheven werd, omdat het leerlingaantal naar een dieptepunt van 55 was gedaald. ,,Daar is bewust hard aan gewerkt en nu is er duidelijk een stijgende lijn te zien.'' De Sprong heeft nu 120 leerlingen. Van Milaan zegt haar werk zeker te zullen missen, maar vervelen zal ze zich niet, want de Edese houdt erg van reizen, muziek, tennissen en lezen.
u Vrijdag 19 januari is er een receptie waar iedereen Nel van Milaan de hand kan schudden in De Sprong aan de Marterlaan tussen 16.00 en 18.00 uur.
bron: Ede stad 13-01-2007
