Thuis zaten we vanaf vier uur op ‘m te wachten. Maar wie er kwam, geen Teus. Zo’n anderhalf uur later, tegen de klok van half zes, kwam hij pas thuis. “Ik wilde eerst nog even de auto uitzuigen voor m’n collega. Je wilt de auto toch netjes achterlaten!”
Vrijdag 6 juni was het de laatste dag van postbode Teus van Luttikhuizen dat hij zijn ronde deed. Na 38 jaar de post te hebben bezorgd lonkt de VUT hem.

De laatste dag duurde wat langer dan normaal. “Ik kreeg veel leuke reacties en moest hier en daar wel even een praatje maken. Maar er komt overal een eind aan. Jammer is het wel.”
Zijn werkzame leven begon hij op de boerderij. “Thuis hadden we een boerenbedrijf. Later ben ik bij een grote boer in Woudenberg gaan werken.”
Een oom van Teus werkte bij de post en tipte zijn neef dat er een plaats vrij kwam.
“Dat was wel een moeilijke keuze. Ik had het ontzettend naar m’n zin. Maar de boer had zoons die studeerden aan de landbouwhogeschool. Dus ging ik nadenken.”
Dat resulteerde in een baan bij de post, nu alweer 38 jaar geleden.

Al die jaren heeft Teus in Lunteren de post bezorgd. Het laatste jaar kwam daar Ederveen bij. In het begin ging hij op de bromfiets de adressen langs. Toen nog in een grote leren jas en leren handschoenen aan het stuur. “Het was toen ’s winters wel wat kouder dan tegenwoordig.”
Later kwam de auto. Zelfs nog in een Daf heeft Teus de post bezorgd. Vrijdag 6 juni was de auto enigszins feestelijk aangekleed, zodat iedereen wel moest opmerken dat de Lunteraan met de VUT ging.
“Tja …, vroeger ging het er wel anders aan toe. Ik weet nog goed dat we de AOW voor de oude mensjes meenamen. Die waren toen hardstikke blij.”

De PTT werd TGP en TNT. Veranderingen die Teus van nabij meemaakte. “Ze moeten wel, vanwege de concurrentie.”
Maar hij is er niet rouwig om dat nu de VUT lonkt. “Ik heb altijd met plezier gewerkt en kon goed met m’n collega’s. Maar ik ga nu eerste genieten van m’n vakantie, want de eigenlijke datum is in augustus. Ik heb nu nog vakantie uren.”
Vervelen zal hij zich niet.
Hij is secretaris van de vogelclub en is nog veel op het land te vinden.
Teus kijkt z’n vrouw aan: “We hebben vijf kinderen, dus er is overal wel wat te klussen. We zien het wel zitten. Vervelen doen we ons niet.”

Over het Dafje heeft de vutter nog een mooi verhaal.
“Die had een automatische choke. Ik zette ‘m stil, stapte uit, de post in de bus en stapte weer in. Even gas geven en je ging weer. Maar het kwam ook wel eens voor dat hij er vandoor ging. Dan was het: Ho ’s. En je ging de auto achterna. Het ging wel zachtjes, maar op de Boslaan kwamen de bomen wel eens heel dichtbij.”