|
|
|
Ode aan Riet Goor.
|
Zij is gestopt met lesgeven, na vele jaren naaiplezier.
Meer dan 80 jonge en oude meisjes gingen één keer per week met een lapstof onder hun arm naar Riet. De ene had keurig de klosjes garen op rij in de naaidoos, de ander gooide met gemak spelden en naalden door elkaar heen in een doos.
Netjes rijgen, recht stikken, in volle rust met veel geduld werd het ons bijgebracht.
Soms was het net een sociale werkplaats, we leerden moeizaam, maar bleven vele jaren komen.
Waarom?? Het was zo gezellig, we maakten prachtige kleren en dankzij Riet lukte het bijna altijd.
De kreet: “Die trek ik nog niet eens aan onder de koe”, viel maar een enkele keer. De naaimachines ratelden, de lockmachine was een uitkomst, maar oh wee als je daar achter zat en je net even niet oplette, meer lachte dan lockte. Menig gat in prachtige stof werd dan door Riet gedicht.
In de pauze als Riet naar de keuken ging, hoorde je wel eens fluisteren: ”Ik durf het niet te zeggen …… weer een gat.” Een schroeiluchtje werd weg gewuifd, de bout vlug schoongemaakt.
Kwam Riet met koffie en lekkers binnen, dan zag je aan haar gezicht dat ze alles door had.
Soms stak Job zijn hoofd om de deur als we teveel lawaai maakten en zei dan controlerend: ”Zit je hier nog steeds, nou dan leer je het nooit meer.”
Lieve Riet, het waren mooie jaren daar bij jou thuis, dat zullen we geen van allen vergeten.
Dank, veel dank namens al die leerlingen.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
