Nieuws
Zaterdagmiddag, 10 september, een prachtige dag.
Samen met mijn kleindochter heb ik een prachtig tochtje gemaakt op
mijn scootmobiel. Op terugweg, op de Postweg, kreeg ik helaas een lekke band en kon niet thuis komen.
Een vriendelijke meneer kwam naar ons toe en zei dat hij wel even naar zijn huis zou gaan om een compressor te halen en daarmee de band voor even op te pompen, zodat ik toch thuis kon komen.
 
Zo gezegd, zo gedaan. Even later kwam die meneer weer terug met de compressor en pompte de band op. Die liep weer snel leeg. “Geen nood”, zei hij, “ik rij achter je aan tot je thuis bent. “En als het nodig is pomp ik de band tussentijds nog een keer op.”
Dat was inderdaad nodig, hoewel het nog maar een klein eindje was.
Je ziet: het motto van de Oud Lunterse Dag geldt nog steeds. ‘In Lunteren kun je maarken, dat we samenwaarken.’
 
Er is echter iets waar ik spijt van heb: Ik heb de redder in nood wel hartelijk bedankt, maar ik weet geen naam of adres, vandaar dat ik dit stukje in de krant zet, in de hoop, dat deze meneer dit leest en weet dat ik hem erg dankbaar ben voor de hulp.
 
Gerda Lagerweij